Tijdens het zoeken naar goede hulp vond ik het heel frustrerend dat autisme vaak een contra-indicatie is. Oftewel: met een diagnose autisme kunnen/willen ze je geen behandeling aanbieden. Wat ik toen dacht: “Zo anders ben ik nou toch ook weer niet en ik kan goed uitleggen wat autisme voor mij inhoudt. Dus waarom wil je mij niet behandelen?”
Nu ik (eindelijk) bezig ben met mijn behandeling begrijp ik het iets beter. Autisme kan een goede behandeling en/of behandelrelatie namelijk wel degelijk in de weg staan. Een psycholoog heeft niet alleen (theoretische) kennis nodig van autisme, maar moet ook open staan om van de client te leren. Hij/zij moet zich kunnen inleven in wat die theorieën in de praktijk betekenen voor iemand met autisme. En bovenal: een psycholoog moet beseffen dat iedere autist uniek is en dat wat voor de één opgaat en goed werkt voor de ander zelfs tegenovergesteld kan zijn en werken. Meer dan bij een neurotypische client vraagt het om aanpassingsvermogen en de wil om af te wijken van de standaard.
Mijn psycholoog kon me in het begin van het traject goed uitleggen wat trauma(behandeling) en herstel voor mensen met autisme anders maakt. Wat betreft de EMDR ook niets dan goeds. Hij sluit aan op wat ik nodig heb, op wat ik aan kan, past zijn behandeling zo nodig aan en het meest belangrijk: het helpt me ook echt. Maar als we buiten de EMDR om in gesprek gaan, heb ik een masker op. En dat is na behoorlijk wat sessies nog steeds niet afgegaan. Ik heb geprobeerd het uit te leggen: hoe ik me voel, hoe ik ben, waarom dat masker er is, hoe jong ik sociaal-emotioneel kan zijn. Helaas staat hij daar niet voor open en schuift de nieuwste theorieën en mijn eigen ervaringen aan de kant met een simpel ‘daar geloof ik niet in’ of typeert het als emotioneel redeneren (dit in tegenstelling tot feitelijk redeneren).
Conclusie is dus ook dat ik opgelucht ben dat ik na de EMDR voor het vervolg van mijn behandeling terecht kan bij een collega binnen dezelfde praktijk. Zij heeft eerder ook de intake gedaan en ik heb de indruk dat zij meer openstaat voor mijn eigen input. De tijd zal het leren.
Oei, ‘daar geloof ik niet in’ vind ik toch wel zo’n dooddoener. Dan word je totaal niet serieus genomen. Ik ben blij dat je voor de EMDR wel verder kan/wil met deze psycholoog, maar ben ook heel blij voor je dat je voor het vervolg bij een collega terecht kunt.
Ik wens je zo van harte dat die nieuwe college er wél voor open staat.
Ken dat gevoel wat jij zo mooi beschrijft zelf ook heel goed, helaas: er zijn veel mensen, ook ‘deskundigen’ – die denken beter te weten dan jij zelf hoe je je voelt. Voor mij geeft dat een eenzaam en onzeker over mezelf gevoel.
Jij bent goed bezig Annemiek, het klinkt ook alsof je bezig bent om goed je eigen boundaries te stellen. Success – en ik kijk uit naar je volgende spinsel!
Tee